Wiele ostatnio mówi się o sankcji kredytu darmowego w kontekście umów kredytu i pożyczek złotowych – i słusznie (patrz nasze poprzednie artykuły:
- Sąd Najwyższy po stronie konsumentów w sprawie SKD!
- Opinia Rzecznika Generalnego w sprawie C-831/24
- Dublet w sprawach dotyczacych kredytów złotowych
- Wyrok TSUE w sprawie C-744/24 w szczegółach (Sankcja kredytu darmowego).
Prawomocny korzystny wyrok w sprawie pożyczki złotowej
Kilka dni temu zapadł jednak prawomocny i korzystny dla konsumenta wyrok w sprawie prowadzonej przez Kancelarię, który „ugryzł” tą tematykę finansowania konsumenckiego jeszcze z innej perspektywy.
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2026 r. w sprawie XV Ca 1789/25 oddalił w całości apelację parabanku od korzystnego dla konsumenta wyroku Sądu Rejonowego Poznań – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 8 lipca 2025 r., sygn. akt: V C 1274/24.
Sprawa dotyczyła pożyczki, gdzie 50% stanowiła prowizja za jej udzielenie. Konsument nie spłacał pożyczki, która to umowa została mu wypowiedziana, a instytucja pożyczkowa przystąpiła do windykacji. Sąd I instancji uwzględnił pozew banku tylko w 15% i to w wysokości realnie wypłaconych środków (bez dodatkowych kosztów).
Co wynika z uzasadnienia? Sąd uznał za niedopuszczalne oprocentowanie kredytowanych kosztów umowy, czyli w tym przypadku prowizji. Przy tej okazji Sąd I instancji powołał się na zapisy ustawy o kredycie konsumenckim, wskazujące na podstawę oprocentowania kredytu tylko w zakresie realnie wypłaconych środków. Z racji, że Sąd I instancji dokonywał oceny podpadania kredytu/pożyczki pod sankcję kredytu darmowego jeszcze przed wydaniem wyroku przez TSUE w sprawie C-744/24 (wyrok TSUE z 23 kwietnia 2026 r., a wyrok I instancji z 8 lipca 2025 r.), to oparł się on na nie do końca adekwatnym do realiów ustawy o kredycie konsumenckim wyroku TSUE C-472/23, przez co takiej sankcji wprost nie zastosował. Zrobił to jednak „naokoło”.
Sąd przeszedł w dalszej kolejności do zbadania kwestii oprocentowania kredytowanych kosztów na gruncie klauzul abuzywnych (doskonale znanych m. in. ze spraw frankowych czy wiborowych). Sąd uznał za niedozwolone postanowienie umowne, przewidujące pobranie prowizji od konsumenta oraz jej wtórne oprocentowanie. Praktykę tą wprost sąd nazwał w uzasadnieniu „lichwą”.
W efekcie uwzględnionej abuzywności, Sąd uznał, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki, w związku z czym bezpośrednio w wyroku uregulował zasady spłaty zobowiązania (rozłożenie zobowiązania na 20 miesięcznych rat, bez dodatkowego oprocentowania).
Zastosowany mechanizm może być wysoce pomocny zwłaszcza w zakresie umów, gdzie kredytowane koszty stanowią znaczącą sumę. Pierwszeństwo w zakresie represji wobec instytucji finansowych powinna jednak wieść nadal sankcja kredytu darmowego.
Przekaż nam swoją umowę – pomożemy ustalić, czy przysługuje Tobie zwrot od banku i w jakiej wysokości!
Zapraszam do kontaktu,
Filip Olejniczak
radca prawny
Zdjęcie: Jakub Zerdzicki
***
Sąd Najwyższy po stronie konsumentów w sprawie SKD!
Mamy kolejny dowód na to, że wyrok TSUE C-744/24 będzie przełomowy dla spraw polskich kredytów i pożyczek!
Sąd Najwyższy przyznał rację konsumentom składającym skargę kasacyjną i wyrokiem z dnia 8 lipca 2026 r. w sprawie II CSKP 89/26 uchylił błędne orzeczenie Sądu Okręgowego w Poznaniu, które oddalało roszczenia oparte na sankcji kredytu darmowego. W istocie Sąd Najwyższy nakazał jej stosowanie sądowi, do którego sprawa teraz wróci do ponownego rozpoznania [Czytaj dalej…]
